શાયરી – 1 – ચિરાગ પટેલ


– આવુ સ્મિત ના રેલાવશો, એ સ્મિત તો જાન લેવા છે,
શું કરું પણ, એ જ તો મારા દર્દેદિલની દવા છે.

– યાદોનો ખારો પાટ છે મારા દરિયાવ દિલમા,
એજ તો કવિતા રુપી આંસુ પકવે છે મારા જીવનમાં.
– તારી તડપતનો અધિકારી, તારી માયાનો બંધાણી, તારી હુંફનો બંધાણી, પાગલ પ્રેમી એકલો.

Advertisements

INRANGE – Chirag Patel


 In this beautiful place, all we unite and work.

Nightingales chirp here near Mount Laurel.

Road is full of rocks yet inspires to be supreme.

Actions, like water, flow through these rocks.

Nothingness gets realistic foundation mass here.

Ground of hopes and land of attainments, this;

Establishes in our hearts, inveterate relation, truly.

My Love – Diodes – Chirag Patel


My Love – Diodes

Chirag Patel Jun, 1996 

Evanescent world, that you are living in;

Lonely diodes, true martyrs you are indeed.

Ever I see, I feel dearth of you;

Carnage of yours, changed the era.

Truly saying, then began the second generation;

Roaming here and there, we met the ICs.

On the way to success, made the neural paths;

Neural networks are the fruits whose seeds you are.

Intellectual Intel made the Pentium;

Consummate – it is indeed; proved-

Success is to flow like water thru’ a road of rocks.

મોક્ષ – ચિરાગ પટેલ


શાને જોઇએ તને એ મોક્ષ, જ્યારે
હાજર છે અનેક મોક્ષ અહીં;

નાનાં ભૂલકાં સમું નિર્દોષ
હાસ્ય ન પામું તો નથી ખપતો એ મોક્ષ.

મનોહારિણી સંગ પ્રેમતણાં સાગરમાં
ડૂબકી ન પામું, તો નથી ખપતો એ મોક્ષ.

પયોધારિણી તણાં પનઘટમાં ત્રુપ્તિ
ન પામું તો નથી ખપતો એ મોક્ષ.

સ્રુષ્ટિમાં વિચરતાંપંખીડાં સમ
સ્વૈરવિહાર ન પામું તો નથી ખપતો એ મોક્ષ.

વન્દેમાતરમ તણો ગગનનાદ ગજવતો
શહિદી ન પામું, તો નથી ખપતો એ મોક્ષ.

દરિદ્રનારાયણ તણાં આશીર્વાદ ન પામું,
તો નથી ખપતો એ મોક્ષ.

સ્વજનોનાં હ્રુદીયામાં ઉમંગ અને હરખ
ન પામું, તો નથી ખપતો એ મોક્ષ.

અરે, પ્રભુને પણ મુક્તિ નથી તો
શાને જોઇએ મોક્ષ તને?

– ચિરાગ પટેલ – મે, 1993

હ્રુદિયાનો રણકાર – ચિરાગ પટેલ


હ્રુદિયાનો રણકાર – ચિરાગ પટેલ જૂન, 1996

જાવું છે મારે દૂર દેશ એ;
રઝળવું છે મારે, દૂર દેશ એ.
હ્રદયના ઝાંઝવા પલાળી;
રેતીના મહેલ ચણી, જાવું છે મારે દૂર દેશ એ.
મનોચક્ષુની આંખે દેખી,
હસ્તરુપી પાંખો ફફડાવી, જાવું છે મારે દૂર દેશ એ.
વિદ્યારુપી દાન લેવ,
ગ્નાનરુપી અર્થ આપવા, જાવું છે મારે દૂર દેશ એ.
જીંદગી જીવી લેવા,
માયાનું આવરણ હટાવવા, જાવું છે મારે દૂર દેશ એ.
આત્મજનોનો વિયોગ લઇ,
પ્રિયાના હ્રદયબુંદો લઇ, જાવું છે મારે દૂર દેશ એ.
ઓ મારી મા-સી ભૂમિ, તુજ તણાં પ્રેમે મા મારી વિસારી,
આવ્યો છું તુજ ખોળો ખુંદવા,
જગ-અમ્રુત સમ અર્થસિધ્ધિ લેવા.
રડાવતી તુ બહુ મને ના,
સ્વજનોને ભુલાવતી તુ ના.
પ્રિયાની યાદ સદા હ્રદયમાં રાખતી,
અપનાવજે મને તારા ચરણકમળમાં.

જ્ઞાનમંદિર – ચિરાગ પટેલ


જ્ઞાનમંદિરચિરાગ પટેલ એપ્રિલ, 1996

ગુર્જરભૂમિનો ખોળો ખૂંદી આવ્યો તુજ ખોળે,
જ્ઞાનપિપાસા સંતોષવા આવ્યો તુજ ખોળે.

મહેંકતાં ફૂલોના ટોળા, ચહેંકતાં મધુક્ષુઓના ટોળા,
રંગીન માહોલને સાર્થકતા રંગીલાઓના ટોળા.

હ્રદયોર્મિ ઠાલવતાં આવ્યા સરસ્વતીને પામવા,
જ્ઞાન વમતાં ગુરુઓના આવ્યા આશિષ પામવા.

ખૂંદતાં, ખેલતાં, મેળવ્યું, પામ્યું, સ્વીકાર્યું ઘણું,
અમૂલ્ય વર્ષો વીત્યાં ગતિએ, ગુમાવ્યું પણ ઘણું.

તારા ખંડીયેર સ્મારકમાં ધબકે છે એક જીવન,
પણ અધૂરું રહ્યું એક ઓરતું, જે છે મારું કવન.

સર્વે સંવેદના, સ્પર્શોર્મિઓ ગઇ છે શમી,
તોય આશ છે નવી , ઉગમતાં પ્રભાત સમી.

જઇએ છીએ જીવવા નવું જીવન, યાદ હ્રદયમા ભરી,
સમજાય છે ત્યારે, અકથિત વેદના વિરહની ખરી.

એકરાર – ચિરાગ પટેલ


એકરાર – ચિરાગ પટેલ Jul, 1997

એકરાર હતો આ, પ્રથમ દ્રષ્ટિનો જ તો વળી,
યાદ આવે છે એ, ગુમાવી એક કળી.
જોયું એક પ્રભાત, પ્રથમ દ્રષ્ટિએ ઉગમતું,
વિલાયું એ શમણું, આખરમાં આથમતું.
સંવેદના ‘ને ઉર્મિઓ સઘળી રેલાઇ ત્યારે,
થયું ભાન, રહ્યો હું ખાલી અત્યારે.
વિહરતો હતો ભરી ઉડાન, ઉંચે વ્યોમમાં,
રહી-રહીને આવ્યો છું, હવે હું ભોમમાં.
ઝંખના હતી મને, જીવનમાં એકમેવ જ,
સૂણ્યું આક્રંદ, આવ્યું મને ત્યારે ભાન જ.
દેખાતી હતી એક અદ્રષ્ટ સ્રુષ્ટિ,
આવી છે હવે મને સાચી જ દ્રષ્ટિ.
યથાર્થતા અનુભવતો જીવનમાં હું,
આક્રોશ અનુભવતો નવો હવે હું.
કડવી મીઠાશ સ્મ્રુતિમાં ભરી રહ્યો છું,
ભૂલ ક્યાં હતી મારી, બતાવ મને તું.
હતો મને જાતમાં અતૂટ વિશ્વાસ,
નંખાવ્યો જીવનમાં તે પહેલો નિઃશ્વાસ.
ભૂલવા મથું છું સઘળું હવે હું,
કાચો તાંતણો તોડું છું હવે હું.