ઉનાળો – બંસીધર પટેલ 


ઉનાળો – બંસીધર પટેલ 

ધોમ ધખતા તાપમાં મૃગજળ પણ વિલાઈ ગયું 
મીઠા પાણીની વીરડી ભૂલીને રાહ કશેક અટવાઈ ગઈ 
બળબળતા બપોરમાં જીવતો એક મરણતોલ ખેડૂત 
ધરતીનો સપુત, બની કપૂત, શોધે વિશ્રામ એક નજરે 
પાંદડા વિનાની લતાઓ, પનઘટ વિનાની નાર સમ ભાસે 
ઉજ્જડ વેરાન ધીંગી ધરા દુર ક્ષિતિજ વરસે અગન ગોળા 
ન ભાસે કોઈ અવરજવર, ચારેકોર નિસ્તબ્ધતા વેરાણી

દિલમાં ઉતાપ, અંતર વરસે અનરાધાર, ઉચાટ મનનો 
સુરજ કહે હું જ બળીયો, ન મમ સમ કોઈ અવાર કો જબરું 
વર્તાય કેર કાળો કુદરત તણો , બળિયા સમીપ સહુ લાચાર 
ઉભા છે નિશબ્દ દિશા ગણો, પ્રલયનું ભયંકર રૂપ ભાસે 
ધૂળ રજની રજકણો પણ લપાઈ ગઈ ધરા મહી
જળ ગયું રિસાઈ,દૂર ઉડી છુપાવા ભાગતું 
નયન બીડાઈ ગયા, લોચનીએ અંધારા ઉગતા 

અધમુઓ જીવ હાંફે, મરવાના વાકે હાડપિંજર ફરતું 
જીવજંતુ પણ ખુબ પિસાતા, પ્રાણીજગત નામશેષ 
જીવો જીવસ્ય ભોજનમ, પ્રમુખ મંત્ર ચર-અચર તણો 
ભૂલે ભટકે પણ ના દે કોઈને, કુદરત કદીક કોપિત થઈને

માધુર્ય – ચિરાગ પટેલ જુલાઈ 26, 2016


માધુર્ય – ચિરાગ પટેલ જુલાઈ 26, 2016

આંખોના આયને પડઘાય ચહેરો;
દિલના દ્વારે મનનો પીડતો પહેરો.

ઉર્મિની સંતાકૂકડીમાં પ્રેમ તડપતો;
સમયના આવરણે જીવ વલવલતો.

અમીનજરોનાં મધુર બાણ છૂટતાં;
ઘાયલની સહાયમાં શબ્દો ઉમડતાં.

તારાં હસતાં હોઠો ખીલવે ફૂલડાં;
ભાવ ભર્યાં પ્રેમનાં વેરાય મોતીડાં.

પળના વિરહમાં પળનું અલ્પ લયન;
ભવનાં મેળે જીવનનાં ભવ્ય મિલન.

ઋતુઓનાં અવિરત રાસની રમઝટ;
પ્રેમ પામે દ્વંદ્વોનાં અતુલિત આખેટ.

હૈયું ઠારે એવાં સખ્યનાં ચિત્રપટ;
“રોશની” “દીપ”માં અવિરત પ્રગટ.

પ્રણય – ચીરાગ પટેલ સપ્ટેમ્બર, 19, 2008


પ્રણય – ચીરાગ પટેલ સપ્ટેમ્બર, 19, 2008

સખી, અન્ધારે પ્રગટાવે દીવડાં અનેરાં;
જગવે આતમે પ્રેમનાં રોમાંચ અનેરાં.

દુનીયા આથમે, ઉગતી ત્યારે સહીયર;
વીસામો મોટા છાંયે, હોય પોતે મહીયર.

ધર્યાં ભેખ સંસારના, ચાલ્યો કર્તવ્ય પથ;
માંહ્યલો જાણે ‘મા’નો જ સાચો એક પથ.

હસતું રમતું ફુલ જાણે પ્રગટાવે બધે સ્મીત;
જળકમળવત ખીલતું, અપનાવી એક મીત.

ડાળ બની ચન્દન, પ્રણય સ્ત્રોત મલયાનલ
પલળે ચન્દન સુવાસે હવે એ મલયાનલ.

ક્યાંથી પામે અમૃત સખી, તુજને વીસરી;
મૃગ ભટક્યું ડુંગરે, સુગન્ધી શોધે કસ્તુરી.

જાણી તને, જાણ્યો મને, ઉધામા અશાંત;
બોલકું બન્યું હૈયું હવે, મનમન્દીરીયું શાંત.

ના ભાળું દીઠે હવે તને, તોયે ના ઉત્પાત;
અંતરે દીઠું હમ્મેશ, વરસાવું બહુ પ્રેમપાત.

રાધા છુપાવે કાનો હૈયે, જાણે ના કોઈ;
કાનો બહાર ના આવે, રહે બધું જોઈ.

જોગીડો – ચીરાગ પટેલ સપ્ટેમ્બર 13, 2008


જોગીડો – ચીરાગ પટેલ સપ્ટેમ્બર 13, 2008

રે જોગીડો ચાલ્યો આજે સાચી રાહ પર,
ભેખ ધર્યો અનોખો, રસ્તો પકડ્યો નવો.
રે જોગીડો…

મારી ડુબકી અતળ પાતાળે, મુલાધારે,
ત્યાં તો ભાત ભાતનાં મોતીડાં પામ્યો.
રે જોગીડો…

સ્વાધીષ્ઠાને બેઠાં કામ-કાંચનના મગર,
ડીલે ચોળી ત્યાગ-સત્યની હળદર બધી.
રે જોગીડો…

રવ રવ નરક રસ્તે, ભુખ-તૃષ્ણા મણીપુરે,
જપ-તપ કરતો પામે પાર નરપુંગવ.
રે જોગીડો…

શરુ થયો ઉર્ધ્વમાર્ગ જ્યારે ગયો અનાહતે,
આતમદર્શનની સીડી ચઢ્યો ચન્દનખાણ.
રે જોગીડો…

સર્વ સીધ્ધીનું કેન્દ્ર ઉમટે જ્યારે વીશુધ્ધે,
એનાથી આગળ વધ્યો એ રુપાની ખાણ.
રે જોગીડો…

ગોપાલદર્શન અવર્ણનીય જ્યારે આજ્ઞાએ,
સોનાની ખાણ રહે ત્યાં જોગીરાજ આખરે.
રે જોગીડો…

બ્રહ્મામૃતસાગરે મારી છેવટે ડુબકી સહસ્ત્રારે,
ભળી ગયો મહાસાગરમાં, તે-તે હું-હું, બધે.
રે જોગીડો…

મીઠાની પુતળી ભળી ગઈ સાગર-ઉંડાણે.
રે જોગીડે ભાળ્યો છેડો સાચી રાહ પર.

વનદેવી – ચીરાગ પટેલ Sep 07, 2008


વનદેવી – ચીરાગ પટેલ Sep 07, 2008

ઓ વનદેવી! શ્વેત વસ્ત્રોથી આચ્છાદીત, આહ્લાદક!
પારીજાત સરીખી પવીત્ર, પ્રગલ્ભીત.
સ્વર્ગનો પમરાટ, પ્રસ્ફુલ્લીત અંગે-અંગ.
પ્રસરે તવ સુગન્ધી કસ્તુરી દુર્લભ.
દેહલતા પર સુવર્ણ રજ ચમકતી.
આકર્ષક મુખમંડળ, અવર્ણનીય, કમનીય.
ધીરે ધીરે સરતી ધીર ગમ્ભીર ચાલ.
જોઉં તને હમ્મેશ, સ્વપ્નસમ ભાસતી.
આ આગોશમાં જ ભાળું.
રે… એ તો ભ્રમ માત્ર જ.
ક્યારે, ઓ વનદેવી! કેવો હું તલસું!
આતુર હું ‘મા’ના દર્શન માટે.
વનદેવી, ક્યારે આપીશ તું મને છુટ્ટી?
શા માટે માંગું એવી છુટ્ટી?
તું પણ તો એનું જ એક અંશ.
કેમ ના ઓળખું તને, ભાળું એ જ.
જ્યારે તું અ-ભ્રમવત મળે જો,
થાય ત્યારે જ પુરું ચક્ર જન્માંતરનું.
પછી શી અબળખા? કેવું એ શાશ્વત સાયુજ્ય?
‘મા’ તો છે અંતરમાં બીરાજેલી.
હું યંત્ર, એ યંત્ર ચલાવતી, ઓ વનદેવી.