ડિસેમ્બર 8, 2007

જીવનપુષ્પ

Posted in કવિતા, બંસીધર પટેલ at 5:37 પી એમ(pm) by Chirag

જીવનપુષ્પ – બંસીધર પટેલ Nov 16, 1994

ખીલેલું એ પુષ્પ ઉપવનની શી શોભા ન્યારી,
ભરીને અરમાનો તણા આભ, ઉમંગે કુદે બલીહારી.
વીવીધ રંગો, ભાત-જાત ઘણી, કરામત પ્રભુની પ્યારી;
તાજગીથી તરબોળ સ્મીત, કેટલી ઉર્મીઓ ઉછાળા મારતી.

ભલે હોય અલ્પાયુ, છતાં દેવશીરે પ્યારું;
કરમાય છતાં એ ના વીસરે સ્મીત અતી રુપાળું.
મર્યાદા જીવનતણી, રાખે એ સદાય તરવરતું;
આપે રુડી શીખ, ઉર્મીઓના ઉદધી પ્રસરાવતું.

સુવાસ તણો સહારો એ કદીય ના વીસરતું;
જડેલી જન્મ-જીવન-મૃત્યુ લગી, પરસ્પર સંવારતું.
છોને થાય નાશ જીવનનો, રહેતી સુવાસ નીખારતું;
બાળ સહજ એ હાસ્ય, સદાય ઉપવનને શોભાવતું.

Advertisements

2 ટિપ્પણીઓ »

  1. Pragnaju Prafull Vyas said,

    સુંદર
    આ પંક્તીઓ ગમી
    ભલે હોય અલ્પાયુ, છતાં દેવશીરે પ્યારું;
    કરમાય છતાં એ ના વીસરે સ્મીત અતી રુપાળું.

  2. Rajendra said,

    Khub j saras rachna che. dil ne khub j gami gayi.

    ભલે હોય અલ્પાયુ, છતાં દેવશીરે પ્યારું;
    કરમાય છતાં એ ના વીસરે સ્મીત અતી રુપાળું.
    aa pankti khub j khub j gami.

    I like.


પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: